Մոռանալ Հերոստրատին

Եփեսոսում ժամանակին պաշտում էին մայրության և պտղաբերության աստվածուհի Արտեմիսին: Նրա պատվին որոշեցին մի յուրահատուկ ու անկրկնելի տաճար կառուցել: Պահանջվեց հարյուր քսան տարի, որպեսզի ավարտին հասցնեն գործը: Արդյունքը բոլորին շատ էր ապշեցրել: Ամեն անգամ, երբ օտար վայրերից ճամփորդ էր գալիս, տանում էին տաճար, որպեսզի նրանք էլ  տեսնեն ու հիանան այդ հրաշքով: Ամենքին թվում էր, թե տաճարը կմնա կանգուն դարերով, բայց ավաղ, այդպես չեղավ: Այդ տարիներին  ապրում էր Հերոստրատ անունով մի տհաճ մարդ: Նա չէր աշխատում, ամբողջ օրը ծախսում էր հորից մնացած ժառանգությունը: Այո, նա գումար ուներ, բայց նա փառք էր ցանկանում: Ցանկանում էր, որ յուրաքանչյուր ոք իմանա իրեն, որ Հերոստրատ անունը անմահանա: Մի օր միտք ծագեց: Մտածեց, որ եթե այրի Արտեմիսի տաճաը, ապա կանմահանա: Այդ նույն օրը գոռոցներ լսվեցին: Բոլորը ասում էին, թե տաճարը այրվում է: Թագավորի հրամանով հավաքվեց Հերոսրտատի ծերակույտը: Երկար մտածեցին, թե ինչ պատիժ տան Հերոստրատին: Ի վերջո կայսրը որոշեց, որ պետք է մոռանալ Հերոստրատին, դա կլինի լավագույն պատիժը: Կանչեց պատմիչներին, բանաստեղծներին, փիլիսոփաներին և հրամայեց, որ բանաստեղծություններում և պատմության մեջ չշոշափեն նրա անունը: Նա ցանկանում էր լինել անմահ, թող որպես պատիժ մոռանան նրան: Այսօր էլ Հերոստրատի փառք նշանակում է վատ հռչակ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s