Պաուլո Կոելո. «Սուրբ Ծննդյան հեքիաթ». Ամանորյա ընթերցարան

Պաուլո Կոելո. «Սուրբ Ծննդյան հեքիաթ»

Լիբանանում մայրիներ էին աճում։ Մի օր խոսում էինք ապագայուց ու յուրաքանչյուրը ասում էր թե ինչ է ուզում դառմալ։ Առաջինը ասաց, որ ուզում է գահ դառնալ, որի վրա կբազմեր աշխարհի ամենաուժեղ թագավորը, երկրերդը ցանկանում էր այնպիսի բանի մի մասը դառնալ, որը հավերժ չարը բարու վերափոխեր, իսկ երրորդը ուզում էր մի բան դառնար որին մարդիկ նայելով ամեն անգամ Աստծուն հիշեին: Սակայն անտառահատումներից հետո մեկից դարձրին գոմ, իսկ մնացորդնորից մսուր սարքեցին։ Մյուսը դարձավ կոշտ սեղան, իսկ երրորդի գերանները չկարողացան վաճառել։ Նրանք տխուր էին մինչև մի զույգ, որոշեց գիշերել այն գոմում։ Կնոջ ծննդաբերելու օրերն էին: Այդ գիշեր նա որդի ծնեց և նրան տեղավորեց մսուրի մեջ` փափուկ ծղոտի վրա: Տարիներ անց մի գեղջկական տան մեջ մարդիկ էին նստել այն սեղանի շուրջ, որը պատրաստված էր երկրորդ մայրու բնափայտից: Նախքան ընթրիքը սկսելը, նրանցից մեկը սեղանին դրված հացի ու գինու վրա մի քանի խոսք ասաց: Հաջորդ օրը երրորդ ծառի երկու տախտակներից խաչ սարքեցին: Մի քանի ժամ անց վերքերի մեջ կորած մի մարդու բերեցին և մեխերով խաչին գամեցին:

Պատմվածքը մեզ հիշեցնում է նրա մասին, որ շատ հաճախ մեր ցանկություններն ու երազանքները կատարվում են, բայց ոչ այն ճանապարհով, որով մենք էինք պատկերացնում։ Մեր ճակատագիրը կատարում է մեր ցանկությունները, բայց ոչ միշտ ենք նկատում, քանի որ մեր ուզած ու մեր պատկերացրած ուղղով չենք հասնում նպատակին։

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s