unnamed

Վալենտինո, Վերսաչե, Մոսկինո, Գուչի, Ֆենդի, Արմանի, Պրադա՝ Իտալական մեծանուն ու լայն տարածում ունեցող բրենդներ, որոնց մասին բոլորս էլ լսել ենք։
Ջորջիո Արմանի, Գիաննի Վերսաչե, Միուկիա Պրադա, Պիեռ Կարդեն՝ դիզայներներ, ովքեր աննկարագրելի դեր են խաղացել նորաձևության ասպարեզում։

Իտալիան դեռ վաղ շրջաններից էլ եղել է նորաձևության ասպարեզում առաջատար ու նշանավոր պետություններից մեկը։ Այնտեղ այս տնտեսության ճյուղը սկսել է զարգանալ 11-ից 16-րդ դարերում, երբ Հռոմը, Միլանը և Ֆլորենցիան սկսեցին գլխարկներ, կոսմետիկա, զարդեր արտադրել։

Իտալիան աշխարհին ներկայացրել է բազմաթիվ բրենդներ ահա նրանցից մի քանիսը։

Վալենտինո

downloa1«Վալենտինո»-ն հիմնադրվել է 1960-ին Վալենտինո Գարավանիի  և “Valentino Fashion Group”-ի կողմից։ Վալենտինոյի միջազգային դեբյուտը տեղի է ունեցել 1962 թվականին Ֆլորենցիայում՝ Իտալիայի նորաձևության մայրաքաղաքում։
1998-ին Վալենտինոն և Գիամմետտին իրենց ընկերությունը մոտ 300 միլիոն դոլարով վաճառեցին իտալական HdP- ին, իսկ HdP- ն իր հերթին 2002-ին վաճառեց
“Marzotto Apparel”- ին: Այժմ Վալենտինոն ամենահայտնի բրենդներից է ամբողջ աշխարհում։

 

 

Արվեստը մի քանի տեսանկյունից

Իսպաներենի խմբով պետք է հետաքրքիր ու հագեցած օր ունենայինք, քանի որ այցելելու էինք այնպիսի վայրեր, որոնք այդքան էլ հայտնի չեն, բայց միևնույն ժամանակ հետաքրքիր ու ուշադրությանն արժանի։

Օրվա առաջին կանգառը <<Լևոնի Աստվածային Գետնափոր>>-ն էր` մի հրաշալի ու զարմանալի վայր գետնի տակ։ Ամեն ինչ սկսել է կարտոֆիլի համար հոր փորելուց, բայց կամքի ուժ ու նպատակ ունենալով, այդ փոքրիկ գործը վերածվել է իսկական գլուխգործոցի։ Առանց որևէ տեխնիկական գործիքների` Լևոն Առաքելյանը ստեղծել է քարանձավ, որը անկրկնելի է։ Իրոք տպավորիչ էր լսելը ամբողջ պատմությունը։ Մեծ առավելություն էր, որ պատմողներն էին Լևոնի դուստրը և կինը։

Վերադառնալով Առինջից, այցելեցինք <<Տեր-Ղազարյանների միկրոարվեստ» թանգարան։ Թանգարանը մի սենյակ էր, որը այդքան էլ մեծ չէր, բայց մեծ պատմություն էր կրում իր մեջ, ինչպես նաև տարիների մանրակրկիտ աշխատանք, որոնք կատարել են Էդուարդ Տեր-Ղազարյանն ու իր թոռ Էդուարդ Տեր-Ղազարյան կրտսերը։ Աշխատանքները նայելով չէի էլ պատկերացնում, թէ ինչպես է նման բան հնարավոր։ Մինչ հիմա էլ չեմ հասկանում, թե ինչպես է կարելի ձեռքով պատրաստել Փոքրիկ Իշխանի արձանիկը 2 մմ մեծությամբ, կամ Օպերայի շենքը, որը կարելի է հանգիստ տեղադրել քորոցի գլխին։ Էդուարդ Տեր-Ղազարյանը բացի նման տարօրինակ արվեստով զբաղվելուց, նաև եղել է երաժիշտ ու գիտնական։ Իր գործունեությունը տկտել է փոքրիկ ջութակից։ Պատվեր էր ստացել, որ փոքրիկ Կարինեի համար փոքրիկ ջութակ պատրաստեր։ Հաջող արդյունք ստանալուց հետո, փորձում է ավելի փոքրը ստեղծել ու այդպես փոքրացնելով հասնում է մինչև 2 միլիմետրի։

Ինչ խոսք, հաճելի է իմանալը, որ հայ մարդիկ այսպիսի հաջողությունների են հասել դեռ շատ տարիներ առաջ։ Հպարտանալու բան է ունենալ քարանձավ, որը իր նմանը չունի։ Այս երկու թանգարաններն ասում են, որ հայերը աշխատասեր ու նպատակասլաց են, չէ որ եթե Լևոնը չշարունակեր գործը, հիմա չէր լինի այդ հրաշալի ու մոգական վայրը, Տեր-Ղազարյաններն էլ իրենց հերթին ստեղծել են բազմաթիվ գլուխգործոցներ, որոնք արժանի են ճանաչված լինելու։

First time in Tavush province

I had been waiting for this trip for months and eventually when I was told that a group was going to Tavush I was very excited.
It was October 31st. It was very cold outside, but when we entered the bus warm air blew immediately. The general road was probably 4-5 hours, but we often were getting off the bus. For example, we made a stop in Sevan. Our road atmosphere is irreplaceable, the music that always plays, all these hours we laugh and talk and this is very important for me. Our next stop was in New Varagavanq. This monastery complex is one of the outstanding monuments of developed medieval times of Armenia. It was very beautiful and historical. When we reached the place where we were supposed to spend the night (Norashen), we immediately began to place everything in its places. Homeowners brought the blankets and we all arranged as we wanted and how it was comfortable for us. In the evening we sat and talked with each other, we got to know each other, because almost all were new students, and to have a good time together, we should at least know each other’s names. The other day we went to Norashen school. This was a small school where very few children were studying. We presented our school and they presented theirs. They said that they had financial problems, and because of money, children couldn’t take part in Olympiads or excursions. Actually it is very sad. Later we went to Aygedzor. We visited Aygedzor secondary school․ It was a really good school. There were a laboratory and a room with computers, a good library. In general, everything necessary to study well and effectively. After school, we went to our music teachers house to have a break. The atmosphere of this house was very calm, but when we entered all this disappeared. We began to communicate, to laugh. We had a delicious dinner. Later, after this long and saturated day, we went to  some interesting place. The locals called it “Spring”. It was very interesting there. It was very fascinating to walk in the dark and be surrounded by rocks. We entered the house and immediately began to drink hot tea because we were really cold. Our teachers began to talk about national food and dialects. It was very interesting how they compared different dialects. When it was really late, we went to sleep.
On the last day, we had only Makaravank in our plans. It was very cold there. It was a beautiful church. Especially in Autumn, there was stunning. It was a gorgeous yellow-red-orange scene. At long last, we arrived in Yerevan.
This trip was wonderful and unforgettable as others. It is very interesting to explore new places in Armenia, in our hometown. It’s necessary to know that there are a lot of mind-boggling places in Armenia which are worth to be seen.

Առաջին անգամ Սյունիքում

Անցած անգամ, երբ ընկերներս գնացել էին Սյունիք, իսկ ավելի կոնկրետ Կոռնիձոր, շատ տպավորված էին, ու երբ իմացա, որ նորից գնում են, միացա խմբին։ Առաջն օրը գնացինք Շաքիի ջրվեժ, և երևի կյանքումս տեսած ամենագեղեցիկ ջրվեժն էր։ Հետո գնացինք Զորաց քարեր։ Հենց ինքը վայրը շատ գեղեցիկ էր, բայց մեզ ամենաշատը գրավեցին արտասահմանցի ուսանողները, ովքեր հետազոտություններ էին անում։ Նրանք եկել էին Շոտլանդիայից և մագնիսականություն էին ուսումնասիրում։ Պատմեցին, որ քարերի վրա անցքեր կան և զարմանալի կերպով համընկնում են այն տեղերի հետ, որտեղ կայծակ է հարվածել, և ոչ ոք չգիտի՝ մարդիկ անցքեր արել են որտեղ կայծա՞կն է հարվածել, թ՞ե անցքերը եղել են։ Կարևոր և նաև հետաքրքիր էր գործնականորեն ստուգել անգլերենի գիտելիքները։ Երկար ժամանակ ուսանողների հետ շփվելով հասկացա, թե ինչքան մասնագիտություններ, գիտություններ և ընդհանրապես հետաքրքիր բաներ կան, որոնց մասին մենք նույնիսկ չգիտենք։ Տպավորություններով լի շարժվեցինք դեպի Սիսիան՝ Սպանդարյանի դպրոց։ Դպրոցը գտնվում էր գյուղի ծայրում և ուներ ընդամենը երեսունվեց-քառասուն աշակերտ, ինչը շատ ցավալի է ու արժանի է ուշադրության։ Մի փոքր շփվեցինք, խոսեցինք և հետո պարերով, երգերով ամրապնդեցինք դպրոցների մեջ եղած կապը։ Հետո մասնական վոլեյբոլի խաղ կազմակերպեցինք։ Խաղից հետո արդեն գնացինք տուն հանգստանալու և խաղեր կազմակերպելու։ Երեկոն շատ լավ անցավ, ծանոթացանք ընկեր Վարդանի ծնողների հետ, միասին ճաշեցինք, հետո ծանոթացանք միմյանց հետ, քանի որ ոչ բոլորն էին ճանաչում իրար։ Այնուհետև խաղացինք, քննարկումներ արեցինք, երգեր լսեցինք, և այդպես օրը ավարտվեց։ Երկրորդ օրը այնքան ծանրաբեռնված ու հետաքրքիր էր, որքան առաջինը։ Առավոտյան գնացինք Կոռնիձորի միջնակարգ դպրոց։ Ընկեր Աննայի գլխավորությամբ պարեր կազմակերպեցինք, հետո շփվեցինք դպրոցի սովորողների հետ, խոսեցինք, ծիծաղեցինք։ Դպրոցից հետո գնացինք Տաթևի վանք։ Շրջեցինք, գեղեցիկ նկարներ արեցինք ու հրաշալի տեսարանի ականատես եղանք։ Վանքից հետո գնացինք Խնձորեսկ՝ Ճոճվող կամուրջ։ Անցանք կամրջի վրայով ու քայլելով գնացինք Սուրբ Հռիփսիմե հին եկեղեցի և «Ինը մանուկ» աղբյուր։ Օրվա վերջում գնացինք Գորիսի հրապարակ։ վերադարձանք տուն։ Այս անգամ երեկոն շատ ավելի հիշարժան ու լավ անցավ, քան առաջին օրը, քանի որ բոլորս արդեն ճանաչում էինք իրար, բոլորս ունեինք նույն ուրախ ու մի քիչ խենթ տրամադրությունը։ Ժամերով խաղեր խաղացինք, թեյ խմեցինք, կատակներ արեցինք, որոնք մինչ հիմա հիշում եմ ու վստահ եմ՝ հետո էլ եմ հիշելու։ Այդ օրը նախատեսածից ուշ քնեցինք, բայց արժեր, քանի որ հաջորդ օրը վերադառնալու ենք տուն, և նորից կսկսվեն սովորական դպրոցական օրերը։ Հաջորդ օրը ամենասպասվածն էր։ Պետք է բարձունք հաղթահարեինք՝ բարձրանայինք Ուխտասար։ Եղանակային վատ պայմանների պատճառով չկարողացանք բարձրանալ այդ սարը, բայց փոխարենը բարձրացանք Իշխանասարը։ Սկզբում դժվար էր, ու մտածում էի, որ չեմ հասնի մինչև վերջ, բայց մի քիչ քայլելուց հետո երկրորդ շնչառություն բացվեց։ Սարի վրա էլ շատ-շատ ծիծաղելի ու անմոռանալի պահեր եղան։ Երաժշտության ներքո սար էինք բարձրանում՝ միասին զրուցելով։ Երբ արդեն բարձր դիրքերում էինք, խառնարանը երևում էր։ Այնքան գեղեցիկ էր, որ բառերով փոխանցել չեմ կարող։ Գետերի հոսանքների հետքերն էին, ու այդ ամենը լրացնում էին գեղեցիկ ամպերը։ Ետդարձի ճանապարհին ցուրտ էր, ու շատ էինք մրսում, նաև քամի կար, դրա համար ինչքան կարողանում էինք, արագ գնում էինք։ Հասանք ավտոբուսին մոտ ժամը յոթին ու առանց կանգ առանելու հետ եկանք Երևան։ Ցանկանում եմ ասել, որ անհամբեր սպասում եմ այս խմբով նորից ճամփորդելուն։ Այնքան, ինչքան որ մենք ծիծաղեցինք ու անմոռանալի պահեր ունեցանք այս երեք օրերի ընթացքում, արժի նորից վերապրել։

This slideshow requires JavaScript.

Հարազատ Սևանում

Միշտ չէ, որ պետք է լավ ու պայծառ եղանակ՝ լավ ճամբարային առօրյա կազմակերպելու, և ուրախ ժամանակ անցկացնելու համար։ Այս անգամ արդեն մի այլ կարգի հարազատ դարձած «Ժայռում», շատ ուրիշ միջավայր էր, և, իհարկե, նաև յուրօրինակ ժամանակ անցկացրինք։ Դա և՛ խմբի մեծությունից էր (երբեք չէի ճամփորդել 40-ից ավել հոգիանոց խմբով), և՛ անձրևային, մռայլ ու ցուրտ եղանակից։ Շատերի կարծիքով այդպիսի եղանակը միայն կարող է խանգարել այս դեպքերում, բայց կարող եմ հակառակը ապացուցել։ Առաջինը հենց անձրևն է ստեղծում հաճելի ու հանգիստ միջավայր, որը ակամա հանգստացնում է բոլորին, հետո տհաճ չէր Երևանյան տապից մի փոքր կտրվել ու մի լավ մրսել։ Ճի՛շտ է, չէինք կարող սպորտային խաղեր խաղալ կամ լողալ, որը շատ տխուր էր, բայց դրա փոխարեն մենք այնքան ծիծաղեցինք, այնքան խոսեցինք, հումորներ արեցինք, երգեր լսեցինք, զրուցեցինք, ապագայում ճամփորդություններ կազմակերպեցինք, որ անձրևը ու քամին արդեն աննկատ էին դարձել ու որպես խնդիր չէին դիտարկվում։
Առանձին եմ ցանկանում նշել այն փաստը, որ նոր ընկերներ ձեռք բերեցի։ Նորեկ սովորողների հետ մտերմացանք, մանավանդ այն ժամանակ, երբ բոլորով հավաքվել էինք խոհանոցում և ներկայանում էինք, ապա` բնութագրում միմյանց։ Ինչ-որ տեղ վստահ եմ, որ այն նոր սովորողների հետ, որ ծանոթացա, շփումը կպահպանվի նաև դպրոցում։ Հին սովորողներից շատերը նույնպես բացահայտում էին ինձ համար, քանի որ շատերի հետ առաջին անգամ էի ճանապարհ գնում։ Շատերի մասին նոր կարծիք ձևավորեցի, շատերի հետ ավելի մտերմացա։
Մեծ խմբով ճամփորդել այդքան էլ չեմ սիրում, քանի որ միշտ չէ, որ խումբը համախմբված է լինում, բայց կոնկրետ այս մեկը հաճելիորեն զարմացրեց իր միասնականությամբ և յուրօրինակ միջավայրով։

 

This slideshow requires JavaScript.

Այսպես անցավ առաջին օրը Սևանում

Եկանք Սևան։ Շատ էի կարոտել այս բնությունը, լճի հանգստացնող ձայնն ու այն միջավայրը, որը ստեղծվում է, երբ սովորողներն աղմկում են, խաղում ու կատակներ անում։
Վերջին անգամ մի ամիս առաջ էի եկել Սևան`Ժայռ, ու անհամբեր սպասում էի հուլիսի 27-ին, որ կրկին նոր հիշողություններ ստեղծեի ու մի լավ կտրվեի Երևանի շոգ եղանակից։
Առաջին օրը Սևան հասնելուն պես նորեկներին ծանոթացրինք տեղանքի հետ, հետո միանգամից տեղավորվեցինք։ Դրան հետևեց ճաշի պատրաստությունը։ Ճաշեցինք ու հետո գնացինք ափ` լողալու, ուրախանալու, զրուցելու։ Ոմանք լողացին, ոմանք նկարվեցին։ Հենց այսպես էլ ստեղծվեց ընտանեկան հարմարավետ միջավայրը։
Քիչ ուշ մեր ճամփորդական խմբին միացավ <<Մասունք>> պարի խմբի ներկայացուցիչները։ Երբ եկան, սկսեցինք պարել ու ուրախանալ, պարեցինք մեր կողմից սիրված ու ծանոթ պարերը։
Արդեն երեկոյան երբ, լիճը աղմկում էր ու լողալ հնարավոր չէր, գնացինք հրացաններով կրակելու, որին հետևեց բանակի ու ռազմական հարցերին վերաբերվող զրույցը։ Ոմանք պատմեցին իրենց բանակային կյանքից, իսկապես մենք ուշադիր լսում էինք։ Զրույցից հետո առանձնապես հետաքրքիր բան չի եղել, գնացել ենք քնելու։

This slideshow requires JavaScript.

Վարդավառ․Ավանդության համաձայն՝ Աստղիկ դիցուհին ամեն գիշեր լողանում էր Մշո դաշտով հոսող Արածանի գետում

Եկեղեցին այս օրը նշում է որպես Այլակերպության տոն: Սա ևս շարժական տոն է և նշվում է Զատիկից 98 օր հետո: Տոնը, սակայն, բնապաշտական ժամանակներից է և թերևս հայերի ամենասիրելի տոնն է եղել: Հայաստանի որոշ մարզերում (Լոռի, Տավուշ) Վարդավառն անշարժ տոմարով են նշում` հուլիսի վերջին կիրակի օրը: Այս տարի Վարդավառը նշվում է հուլիսի 28-ին: Վարդավառը ջրի տոն է և այդ օրը բոլորը խրախճանքից, երգ ու պարից բացի, նաև ջրում են միմյանց: Եկեղեցին սա բացատրում է նրանով, որ երբ Նոյը Արարատից իջել է Նախիջևան, որպեսզի իր ժառանգների մեջ անմահ պահի ջրհեղեղի մասին հիշատակը, կարգադրել է, որ ամեն տարի այս օրը ջրեն միմյանց: Ամեն դեպքում, մարդիկ Վարդավառին ուխտ են գնացել սարերը, ուր գետերի, աղբյուրների ակունքներն են: Հենց ջրի ակունքների մոտ էլ Վարդավառի տոնախմբություններն են կատարվել, համայնական զոհաբերություն արել, խաղեր ու խրախճանք կազմակերպել: Ամենատարածված խաղը կոխն էր, որ հավանաբար նվիրված էր Վահագն աստծուն: Վահագնին էին նվիրված նաև վանեցի երիտասարդների կազմակերպած ռազմական խաղերը Վարդավառի տոնին, երբ խմբերի բաժանված, պարսատիկներով ու փայտերով «կռվում» էին միմյանց դեմ: Շատ տարածված էին աղջիկների զանազան երգ-խաղերը, զվարճախաղերը: Տոնը սկսվում է շաբաթ երեկոյան, երբ ուխտավորները մատաղ են անում, անասուն մորթում և գիշերային խարույկի շուրջ դիմավորում Վարդավառը: Խարույկ վառելու և տոնը կեսգիշերին դիմավորելու սովորույթը լավ է պահպանվել հատկապես Լոռիում, որտեղ Վարդավառը ժողովրդական ամենասիրելի տոնն է: Վարդավառը նաև խնձորի տոն էր: Առհասարակ, Վարդավառի սեղաններին առատ է եղել միրգը: Ժողովուրդը տոնը երբեմն անվանում էր «խնձորի պաս»: Տարվա առաջին խնձորն ուտում էին Վարդավառին: Այս սովորույթը ուղեկցվել է որոշ ծեսով: Շատախում երիտասարդները Վարդավառի շաբաթ երեկոյան դեզեր էին սարքում՝ մեկը մյուսից մեծ: Մութն ընկնելուն պես վառում էին դեզերը: Ծեսը տևում էր մինչև լուսաբաց, որից հետո կրակի շեղջի մեջ խնձոր էին խորովում և ուտում: Խարույկի շուրջ տոնախմբությունն ուղեկցվում էր երգով, պարով, խաղով ու խնդությամբ: Վարդավառը հասել ա, Բան ու գործս թարսել ա, Թե սիրել ես, ջուր շաղ տուր, Կրակս թեժացել ա… Վարդևորի իր օրն ա, Որդին հորը չի մոռնա, Ով իմ սիրածին ինձ չտա, Սև շան նման թող ոռնա… Վարդևորը մոտ ա, Մեր ճամփեքը քարոտ ա, Գնում եմ յարիս տենամ, Կասեն` ինձի կարոտ ա: Վարդավառի երգերը բազմաժանր են ու բազմատեսակ: Երգում են թափորով, որին ուղեկցում են նվագածուները: Տոնի տիպիկ խաղերից է ձիարշավը, երբ երիտասարդները մրցում են իրենց ձիերով` ցույց տալով իրենց հմտությունները արագության և ձիախաղի մեջ: Տոնը, որ հեթանոսական ակունքներ ունի և նվիրված է Աստղիկ դիցուհուն, ամենասիրվածն է հայոց մեջ: Վարդավառ բառը բաղկացած է վարդ և վառել բառերից, որ նշանակում է սիրո գերագույն խորհրդով օծվել: Տոնի սկզբին` հունիսի 27-ին (Վահագնի օրվան) գումարվում է մարտի 21-ից մինչև առաջիկա լիալուսին ընկած օրերի քանակը: Վարդավառը արարչական սիրո տոն է, որ հովանավորվում էր Աստղիկ դիցուհու կողմից: Տոնի խորհրդանիշներն են օծված վարդերը և վարդաջուրը, որով ցողելով` Աստղիկ դիցուհին սեր է պարգևում մարդկանց: Աստղիկը հայոց սիրո և գեղեցկության աստվածուհին էր, Վահագնի սիրելին: Աշտիշատում գտնվող Աստղիկի տաճարը կոչվում էր «Վահագնի սենյակ», որտեղ, համաձայն ավանդապատումի, Վահագնը հանդիպում էր իր սիրեցյալին: Վահագնի և Աստղիկի ամուսնությունը սրբազան էր համարվում: Նրանց ամուսնությունն անձրև էր բերում, բարիք էր բերում մարդկանց, շանթ ու կայծակ էր թափվում երկրի վրա, որ խորհրդանշում էր տիեզերքի երկունքը: Աստղիկի տաճարներ Հայաստանում ամենուր կային, բայց գլխավորը Աշտիշատինն էր և Վանա լճի ափին գտնվող Արտամետի տաճարը: Վարդավառը ջրի տոն է: Այս օրը մարդիկ խմբվում են ջրի ակունքների մոտ և զոհաբերություններ կատարում, որից հետո սկսվում է խրախճանքը: Ընդունված է զոհաբերել ուլ և գառ: Ավանդության համաձայն՝ Աստղիկ դիցուհին ամեն գիշեր լողանում էր Մշո դաշտով հոսող Արածանի գետում (այստեղից էլ` Վարդավառին միմյանց ջրելու սովորությունը): Սիրահարված երիտասարդները հավաքվում էին մոտակա բարձունքին, որպեսզի տեսնեին աստվածուհուն: Սակայն Աստղիկն աննկատ մնալու համար դաշտը պատում էր մշուշով, որի պատճառով էլ երկիրը կոչվել է Մուշ, դաշտը՝ Մշո դաշտ: Մեկ այլ ավանդապատումի համաձայն` Վիշապները գողանում են Աստղիկին ու պահում իրենց մոտ: Դրա հետևանքով Երկրին պատում է չարն ու մութը: Եվ Վահագն աստվածը հաղթում է Վիշապին, ազատում է իր սիրեցյալ Աստղիկին ու շրջելով երկրի վրա` վարդի ջուր է ցողում` կրկին հավաստելով սիրո և գեղեցիկի հաղթանակը: Նման պատումներ շատ կան ժողովրդական բանահյուսության, հայկական ժողովրդական հեքիաթների մեջ, երբ Վիշապը փակում է ջրի ակունքը և ժողովրդից պահանջում կույս աղջիկ` ջուր տալու համար: Սրանք դեռ բնապաշտական ժամանակներից եկած պատումներ են Վարդավառի մասին: Աստղիկը, Վահագն աստծո սիրեցյալն էր: Նրան անվանել են նաև Ոսկեծղի, Ոսկեբազուկ, Վարդամատն: Աստղիկը, ըստ ավանդության, ծնվել էր ծովի ճերմակաթույր փրփուրներից և երբ քայլում էր, նրա ոտնահետքերում վարդեր էին բուսնում: Դիցուհին վարդի թերթիկներ էր թափում Հայոց աշխարհի վրա, որոնք, քսվելով հայուհիներին, աստվածային գեղեցկություն էին պարգևում նրանց: Աստղիկի գլխավոր մեհյանը Տարոն գավառի Աշտիշատ ավանում էր: Ավանդության համաձայն՝ Աստղիկը բնակվել է Տարոնի Ասղնբերդում, որի տանիքում բույն դրած ծիծեռնակները՝ որպես սուրհանդակներ, լուր էին տանում աստվածուհու սիրեցյալ Վահագն աստծուն: Այստեղից է ծագում նաև մեր օրերում Վարդավառին աղավնիներ թռցնելու սովորությունը: Աստղիկին նվիրված տաճարներ կային նաև Վանա լճի մերձակա Արտամետ գյուղում, Անձևյաց գավառում և այլուր: Երևանի օպերայի և բալետի շենքի տեղում նույնպես եղել է Աստղիկին նվիրված տաճար: Աստղիկ դիցուհուն էր նվիրված հայոց տոմարի յուրաքանչյուր ամսվա յոթերորդ օրը: Տոնակատարության ժամանակ Աստղիկին նվիրաբերել են վարդեր (այստեղից էլ՝ նրա Վարդամատն մականունը), աղավնիներ թռցրել, ջուր ցողել իրար վրա, ուրախացել: Որոշ գավառներում Վարդավառի տոնին Աստղիկ դիցուհուն նվիրված տիկնիկներ են պատրաստել ծառերի ճյուղերից կամ ցախավելից և դրանցով խաղեր կազմակերպել: Նաև ծաղկեպսակներ էին պատրաստում և կովերի ու այլ կաթնատուների ճակատը զարդարում, որպեսզի տարին կաթնառատ լինի: Մեր ժամանակներում պահպանվել է Վարդավառին ցորենի հասկերից խաչբուռ գործելու սովորույթը: Խաչբուռը կամ խաչփունջը հյուսվել է ցորենի հասած արտից հնձած առաջին փնջից և նվիրաբերվել աստվածներին, որպես գոհաբանություն՝ բերքի համար: Խաչբուռը հյուսվել է խաչի տեսքով, կապելով երկինքն ու երկիրը. այն բացարձակապես չի առնչվում Հիսուսի խաչափայտի հետ: Հաճախ գործել են Նուրի աստվածուհու կերպարանքով և կենաց ծառի տեսքով ու գաղափարով: Քրիստոնեության ընդունումից հետո խաչբուռը նվիրվեց Անահիտին փոխարինող Աստվածածնին: Լինելով երիտասարդության սիրելի տոնը` Վարդավառը նաև աղջիկ ընտրելու և «աղջկատեսի» տոն էր: Այս տոնի ժամանակ կատարվող ուխտագնացությունների, արարողությունների ժամանակ հաճախ էին խնամախոսությունները, նշանդրեքի, պսակի արարողությունները: Վարդավառին ամուսնացած աղջիկներն իրավունք էին ստանում երկրորդ անգամ գնալու հորանց տուն և սովորաբար այնտեղ մնում էին 15 օր:

Նյութերը մասնակի կամ ամբողջությամբ մեջբերելիս ակտիվ` հիպերլինքով հղումը Ankakh.com-ին պարտադիր է: