Бой без гнева(թարգմանություն)

Это случилось во время Омара, великого исламского халифа․ Он боролся со своим врагом в течение 30 лет. Враг был очень силён, и битва продолжалась всю жизнь. В конце концов, случилось однажды так, что настал благоприятный случай: враг упал со своего коня, и Омар прыгнул на него со своим копьём. Всего лишь за секунду копьё могло пронзить сердце врага, и всё было бы кончено. Но в этот момент враг сделал одну вещь: он плюнул Омару в лицо, и копьё остановилось․Омар коснулся своего лица, поднялся и сказал врагу:
— Завтра мы начнём сначала.
Враг был в замешательстве. Он спросил:
— В чём дело? Я ждал этого момента 30 лет, я ждал, надеясь, что когда-нибудь я приставлю копьё к твоей, груди и всё будет кончено. Такое везение так и не пришло ко мне, но оно пришло к тебе. Ты мог бы покончить со мной в один миг. Что случилось с тобой?
Омар сказал:
— Это была не обычная война. Я дал обет, суфийский обет, что буду сражаться без гнева. В течение 30 лет я сражался без гнева, но теперь гнев пришёл. Когда ты плюнул, я лишь на миг почувствовал гнев, и всё это стало личным. Я хотел тебя убить, в это вошло эго. До этого момента, в течение 30 лет, вообще не было никакой проблемы: мы сражались по некой причине. Ты был не мой враг, это никоим образом не было личным. Я никоим образом не был заинтересован в том, чтобы убить тебя, я просто хотел выиграть дело. Но сейчас, на миг, я забыл о причине: ты стал моим врагом, и я хотел тебя убить. Вот почему я не могу убить тебя. Итак, завтра мы начнём снова.
Но битва так и не началась снова, так как враг стал другом. Он сказал:
— Теперь научи меня. Будь моим мастером и позволь мне быть твоим учеником. Я тоже хочу драться без гнева.

Вот весь секрет: драться без эго, а если вы можете драться без гнева, тогда вы способны делать без эго всё, так как битва — это высшая точка эго. Если вы можете делать это, тогда вы можете делать что угодно. Но сейчас вы не можете даже любить без эго.

Դա տեղի է ունեցել մեծ իսլամական խալիֆ՝ Օմարի ժամանակ։ Նա 30 տարի շարունակ պայքարել է իր թշնամու դեմ։ Թշնամին շատ ուժեղ էր ու պայքարը շարունակվեց ողջ կյանքի ընթացքում։ Վերջիվերջո այնպես պատահեց, որ եկավ բարենապաստ պահը․ Թշնամին ընկավ ձիուց և Օմարը նիզակով թռավ նրա վրա։ Ընդամենը մեկ վայրկյանում նիզակը կարող էր թափանցել թշնամու սիրտը, և ամեն ինչ կավարտվեր: Բայց այդ պահին թշնամին մի բան արեց, նա թքեց Օմարի դեմքին և նիզակը կանգ առավ։ Օմարը կպավ իր դեմքին, վեր կացավ ու ասաց թշնամուն։
-Վաղը մենք նորից կսկսենք։
Թշնամին շփոթվեց։ Հարցրեց․
Ինչու՞մն է բանը։ Ես այս պահին սպասում էի 30 տարի, սպասում էի, հուսալով, որ մի օր ես նիզակը կսեղմեմ քո կրծքին և ամեն ինչ կավարտվի։ Այդպիսի հաջողություն այդպես էլ չեկավ ինձ մոտ, բայց այն եկավ քեզ մոտ։ Դու կարող էիր մի ակնթարթում սպանել ինձ։
Ի՞նչ պատահեց քեզ հետ։
Օմարը ասաց․
-Դա ոչ սովորական պարտերազմ էր։ Ես երդում էի տվել, սուֆի երդում, որ պայքարելու եմ առանց զայրույթի։ 30 տարվա ընթացքում ես կռվել եմ առանց զայրույթի, բայց հիմա զայրությը եկավ։ Երբ դու թքեցիր, ես մի ակնթարթ զայրույթ զգացի, ու վերջ դա դարձավ անձնական։ Ես ուզում էի քեզ սպանել։ Մինջ այդ պահը, 30 տարվա ընթացքում, ընդանհրապես որ մի խնդիր չի եղել։ Մենք պատերազմում էինք ինչ-որ պատճառով։ Դու իմ թշնամին չէիր, դա ոչ մի կերպ անձնական չէր։ Ես ոչ մի դեպքում մտադրված չէի, սպանել քեզ, ես ուղակի ուզում էի հաղթել գործը։ Բայց հիմա, մի պահ, ես մոռացա պատճառը․ Դու դարձար իմ թշնամին և ես ուզում էի սպանել քեզ։ Ահա թե ինչու ես չեմ կարող սպանել քեզ։ Այսպես, վաղը մենք նորից կսկսենք։
Բայց կռիվը այդպես էլ նորից չսկսվեց, այդպես թշնամին դարձավ ընկեր։ Նա ասաց։
-Հիմա սովորեցրու ինձ։ Դարձիր իմ վարպետը և թող, որ ես դառնամ քո աշակերտը։ Ես էլ եմ ցանկանում կռվել առանց զայրույթի։
Ահա ամբողջ գաղտնիքը․ կռվել առանց էգոի, իսկ եթե դուք կարող եք կռվել առանց զայրույթի, այդ դեպքում դուք կարող եք անել ամեն ինչ առանց էգոյի, քանի որ կռիվը- դա ամենաբարձր էգոն է։ Եթե դուք կարող եք դա անել, ապա դուք կարող եք անել ամեն ինչ։ Բայց հիմա դուք նույնիսկ չէք կարող սիրել առանց էգոյի։

 

Ավ. Իսահակյան «Արևի մոտ»

Պատմության ընթացքում երեխան փորձում է գտնել արևի տունը, որը ամբողջ օրը տաքացնում էր նրան: Երբ վրա է հասնում գիշերը մի անծանոթ գտնում է տղային ու տանում իր տուն, որտեղ նրան ընդունում են որպես սեփական որդի:

Ըստ ինձ տղան գտավ արևի տունը: Արևի տունը հենց անծանոթի տունն էր: Հենց այդ փոքրիկ խրճիթում նրան կարող էին այդպես տաքացնել ու ջերմություն պարգևել ինչպես արևը: